Na de operaties en weken van fysieke stilte merkte ik dat mijn innerlijke systeem zelf ook in een vorm van winterslaap was gegaan.
Geen energie, geen richting, geen motor.
Een beschermende stilstand.

En gisteren gebeurde er iets onverwachts.
Niet door wilskracht, maar door beeld.
Een nieuw ritueel ontstond:

Ik rijd met een klein kermiswagentje een leeg plein op.
Het is schemering.
Ik hoef niet te beginnen.
Ik hoef niet te presteren.
Ik sta alleen maar.
En precies dan gaat er één straatlantaarn aan.

Dat kleine floep— dat licht, dat moment van zien —
dat is mijn nieuwe motor.
Herstart is niet lopen, maar stilstaan in aanwezigheid.
En glimlachen omdat ik het licht mag ontvangen.

Naast mij staat een klein varkentje —
met flaporen, een opstaand krulstaartje,
een snuit die nieuwsgierig de lucht in ruikt.
Ik denk dat het symbool staat voor de energie die terugkomt als je niet dwingt:
speelsheid, ventrale nieuwsgierigheid,
beginnerszin zonder verwachting.

Dus dit is mijn herstart.
Niet als grote verklaring.
Niet als manifest.
Maar als een zacht beeld, een plek om naar terug te keren:
het plein, de schemering, het licht dat aangaat,
de glimlach, het nieuwsgierige varkentje.

Ik begin weer.
In licht.
In zachtheid.
In mijn eigen ritme.